- Startpagina
- Esthetische gynaecologie
- Urineverlies bij hoesten of niezen
- Urineverlies bij hoesten
Urineverlies bij hoesten, lachen of niezen: waarom het gebeurt
Urine verliezen bij hoesten, lachen of niezen komt vaak voor, maar is niet normaal. Lees hoe de controle over de urine werkt, waarom die faalt en wat de eerste stappen zijn.
Quando existir, entra aqui e também no cartão da página do blog.
In dit artikel
Een bulderlach, een nies, een sprong in de gymles, en plotseling een beetje urineverlies. Veel vrouwen maken dit mee en denken dat het normaal is na kinderen of met de leeftijd. Het komt vaak voor, maar is niet normaal, en er is behandeling voor.
Het heet stressincontinentie: het onwillekeurig verlies van urine wanneer de druk in de buik toeneemt, bijvoorbeeld bij hoesten, niezen, lachen of sporten (Haylen et al., 2010). Het is de meest voorkomende vorm van incontinentie bij vrouwen (Milsom en Gyhagen, 2019).
Drie ideeën om te onthouden.
Fica por baixo do resumo, se existir uma segunda foto.
Hoe de controle over de urine werkt
De urine wordt in de blaas bewaard en komt naar buiten via de plasbuis, een kort kanaal dat bij vrouwen ongeveer 4 centimeter lang is. Om geen urine te verliezen, moeten drie dingen samenwerken:
- de sluitspier van de plasbuis, een spier die het kanaal sluit;
- de bekkenbodemspieren, die een soort netwerk vormen aan de onderkant van het bekken en reflexmatig samentrekken wanneer we hoesten of niezen;
- de banden en steunweefsels, die de plasbuis op zijn plaats houden.
Wanneer we hoesten, stijgt de druk in de buik en wordt de blaas naar beneden geduwd. Is de plasbuis goed ondersteund, dan wordt hij door die druk tegen het weefsel eronder aangedrukt en blijft hij gesloten, als een tuinslang waar iemand op trapt. Dit idee staat bekend als de «hangmatteorie» (DeLancey, 1994).
Waarom die faalt
Stressincontinentie ontstaat wanneer een of meer van deze elementen verzwakken (DeLancey, 1994):
- Zwakke ondersteuning: als het weefsel onder de plasbuis meegeeft, zakt de plasbuis bij inspanning naar beneden en gaat open, in plaats van te worden dichtgedrukt.
- Zwakke of trage bekkenbodemspieren: ze spannen niet op tijd of niet krachtig genoeg aan.
- Zwakke sluitspier: de afsluiting van de plasbuis is minder effectief, zelfs bij goede ondersteuning.
Risicofactoren
| Factor | Waarom het risico toeneemt |
|---|---|
| Zwangerschap en vaginale bevalling | het gewicht van de baby en de passage door het geboortekanaal rekken spieren, zenuwen en steunweefsels op en kunnen ze beschadigen; het risico is groter na een vaginale bevalling dan na een keizersnede, hoewel een keizersnede het niet uitsluit (Rortveit et al., 2003) |
| Leeftijd en menopauze | verlies van spiermassa en van oestrogenen, die ook het weefsel van de plasbuis beïnvloeden (Milsom en Gyhagen, 2019) |
| Overgewicht | verhoogt de permanente druk op de blaas en de bekkenbodem (Subak et al., 2009) |
| Chronische hoest | astma, COPD, roken: herhaalde belasting van de bekkenbodem |
| Obstipatie | persen bij de stoelgang belast de bekkenbodem |
| Impactsport en gewichtheffen | herhaalde en hoge drukken |
| Bekkenoperaties | kunnen de ondersteuning of de zenuwen aantasten |
| Genetica | sommige vrouwen hebben elastischer steunweefsel |
Het komt heel vaak voor
Studies schatten dat tussen een kwart en bijna de helft van de volwassen vrouwen enige mate van urine-incontinentie heeft, en dat ongeveer de helft van de gevallen stressincontinentie is (Milsom en Gyhagen, 2019). Toch praten veel vrouwen er nooit over met een zorgverlener.
Stress, aandrang of beide?
Er zijn verschillende soorten incontinentie, en het onderscheid is belangrijk omdat de behandeling verschilt (Haylen et al., 2010):
| Type | Hoe het zich uit |
|---|---|
| Stressincontinentie | urineverlies bij hoesten, niezen, lachen, springen of tillen; meestal kleine hoeveelheden |
| Aandrangincontinentie | plotselinge, sterke aandrang om te plassen, met urineverlies voordat u het toilet bereikt |
| Gemengd | beide tegelijk, heel vaak bij oudere vrouwen |
Treedt het urineverlies vooral op bij plotselinge aandrang, zonder inspanning, dan is er waarschijnlijk ook een aandrangcomponent, waarvoor een andere aanpak geldt.
Hoe het wordt beoordeeld
Het eerste onderzoek omvat gewoonlijk (NICE, 2019):
- een gesprek over wanneer het urineverlies optreedt, de hoeveelheid, de frequentie en de invloed op het dagelijks leven;
- een plasdagboek gedurende enkele dagen, waarin u noteert wat u drinkt, hoe vaak u plast en wanneer er urineverlies is;
- gynaecologisch onderzoek, inclusief de kracht van de bekkenbodemspieren en de aanwezigheid van verzakking;
- hoesttest, met een volle blaas, om te zien of er urine verloren gaat;
- urineonderzoek, om infectie of bloed uit te sluiten.
Uitgebreider onderzoek, zoals urodynamisch onderzoek, is alleen nodig in geselecteerde gevallen, bijvoorbeeld vóór een operatie.
Wat helpt
De behandeling wordt uitvoerig besproken in Stressincontinentie: de behandelingen, van oefening tot operatie, maar de eerste stappen zijn eenvoudig en hebben goed bewijs:
- Training van de bekkenbodemspieren: het is de eerstelijnsbehandeling. In een Cochrane-review hadden vrouwen die begeleide training deden veel meer kans om te verbeteren of te genezen dan vrouwen die dat niet deden (Dumoulin et al., 2018). De richtlijnen adviseren minstens 3 maanden begeleide training (NICE, 2019).
- Afvallen bij overgewicht: in een gerandomiseerde studie verminderde ongeveer 8% gewichtsverlies het urineverlies aanzienlijk (Subak et al., 2009).
- Hoest en obstipatie behandelen.
- «Aanspannen vóór het hoesten»: de bekkenbodem vlak vóór een nies of het tillen van iets zwaars aanspannen helpt urineverlies te voorkomen.
Wanneer deze maatregelen niet volstaan, zijn er andere opties, waaronder vaginale hulpmiddelen en een operatie (NICE, 2019).
Wanneer u een arts raadpleegt
Hebt u bloed in de urine, pijn of een brandend gevoel bij het plassen, koorts of pijn in de lendenen, bel dan SNS 24 (808 24 24 24). Kunt u niet meer plassen, of verliest u plotseling de controle over de urine met zwakte in de benen, bel dan 112.
In de Clínica Luxmed
Tijdens het consult gynaecoesthetiek praten we met u over het urineverlies en de invloed ervan op uw dagelijks leven, beoordelen we de bekkenbodem en sluiten we andere oorzaken uit.
Op basis daarvan stellen we een plan op maat voor, dat bijna altijd begint met bekkenbodemtraining, gebaseerd op wat het wetenschappelijke bewijs ondersteunt. Indien nodig werken we samen met bekkenfysiotherapie of urologie.
Neem contact met ons op
De beoordeling is een gesprek, zonder verplichting. Vertel ons wat u zorgen baart en ons team antwoordt.
Dit artikel is bedoeld ter informatie en vervangt geen medische beoordeling. De resultaten verschillen van persoon tot persoon.
Veelgestelde vragen
Is het normaal om urine te verliezen bij niezen?
Het komt vaak voor, vooral na bevallingen en met de leeftijd, maar het is niet normaal en hoeft niet geaccepteerd te worden. Er is behandeling voor.
Waarom verlies ik urine als ik lach?
Lachen verhoogt de druk in de buik. Als de ondersteuning van de plasbuis of de bekkenbodemspieren zwak zijn, blijft de plasbuis niet gesloten.
Gebeurt het alleen bij wie kinderen heeft gehad?
Nee. Een vaginale bevalling is een belangrijke risicofactor, maar het komt ook voor bij vrouwen zonder kinderen, bijvoorbeeld atleten in impactsporten of vrouwen met chronische hoest.
Lossen Kegeloefeningen het op?
Goed uitgevoerde bekkenbodemtraining, gedurende minstens 3 maanden en bij voorkeur onder begeleiding, verbetert of verhelpt het urineverlies bij veel vrouwen.
Helpt minder water drinken?
Dat is geen goed idee: de urine wordt geconcentreerder en kan de blaas prikkelen. Drink normaal, verspreid over de dag.
Wordt stressincontinentie erger met de tijd?
Het kan erger worden, vooral met de menopauze en het ouder worden, als het niet wordt behandeld. Vroeg behandelen geeft meestal betere resultaten.
Wetenschappelijke referenties 7
- Milsom I, Gyhagen M. The prevalence of urinary incontinence. Climacteric. 2019;22(3):217-22. Artigo
- Haylen BT, de Ridder D, Freeman RM, et al. An International Urogynecological Association (IUGA)/International Continence Society (ICS) joint report on the terminology for female pelvic floor dysfunction. Neurourol Urodyn. 2010;29(1):4-20. Artigo
- DeLancey JO. Structural support of the urethra as it relates to stress urinary incontinence: the hammock hypothesis. Am J Obstet Gynecol. 1994;170(6):1713-20. Artigo
- Rortveit G, Daltveit AK, Hannestad YS, Hunskaar S. Urinary incontinence after vaginal delivery or cesarean section. N Engl J Med. 2003;348(10):900-7. Artigo
- Subak LL, Wing R, West DS, et al. Weight loss to treat urinary incontinence in overweight and obese women. N Engl J Med. 2009;360(5):481-90. Artigo
- Dumoulin C, Cacciari LP, Hay-Smith EJC. Pelvic floor muscle training versus no treatment, or inactive control treatments, for urinary incontinence in women. Cochrane Database Syst Rev. 2018;10(10):CD005654. Revisão Cochrane
- National Institute for Health and Care Excellence. Urinary incontinence and pelvic organ prolapse in women: management (NG123). Londres: NICE; 2019. Guideline
Blijf ontdekken


