- Startpagina
- Esthetische gynaecologie
- Urineverlies bij hoesten of niezen
- Urineverlies bij sport
Urineverlies bij hardlopen of springen: is sport de oorzaak?
Urine verliezen bij hardlopen, springen of gewichtheffen komt vaak voor, ook bij jonge vrouwen zonder kinderen. Lees wat het bewijs zegt en hoe u kunt blijven trainen.
Quando existir, entra aqui e também no cartão da página do blog.
In dit artikel
Urine verliezen tijdens het hardlopen, een reeks sprongen of het heffen van een gewicht komt veel vaker voor dan men denkt, en gebeurt niet alleen bij wie kinderen heeft gehad. In een meta-analyse van studies bij atleten meldde ongeveer een op de drie urineverlies, met hogere cijfers bij impactsporten (Teixeira et al., 2018).
Maar betekent dat dat sport slecht is voor de bekkenbodem? Niet noodzakelijk. En stoppen met trainen is zelden de oplossing.
Drie ideeën om te onthouden.
Fica por baixo do resumo, se existir uma segunda foto.
Waarom het bij sport gebeurt
Elke keer dat de voet de grond raakt, of dat u kracht zet om een gewicht op te tillen, stijgt de druk in de buik plotseling en wordt de blaas naar beneden gedrukt. De bekkenbodem moet op tijd en met voldoende kracht reageren om de plasbuis gesloten te houden.
Bij impactsporten kan die druk meerdere keren groter zijn dan bij hoesten, en hij herhaalt zich honderden keren per training (Bø en Nygaard, 2020). Als de bekkenbodem niet kan volgen, door gebrek aan kracht, snelheid of weerstand tegen vermoeidheid, treedt urineverlies op. Veel vrouwen merken dat ze alleen aan het einde van de training urine verliezen, wanneer de spieren al vermoeid zijn.
Welke sporten het meeste risico geven
| Risico | Voorbeelden |
|---|---|
| Hoogste | trampoline, turnen, springen, volleybal, basketbal (Teixeira et al., 2018) |
| Hoog | hardlopen, vooral op lange afstand; hoogintensieve training met sprongen; gewichtheffen |
| Laagste | zwemmen, fietsen, yoga, pilates |
Wie loopt meer risico
- vrouwen die vaginaal zijn bevallen, vooral in de eerste jaren;
- vrouwen in de perimenopauze en menopauze;
- atleten in impactsporten, ook jonge vrouwen zonder kinderen (Teixeira et al., 2018);
- vrouwen met obstipatie of chronische hoest;
- vrouwen met gewrichtshypermobiliteit.
Is sport dan slecht voor de bekkenbodem?
Een overzichtsstudie over dit onderwerp concludeerde dat (Bø en Nygaard, 2020):
- matige lichamelijke activiteit het risico op incontinentie lijkt te verminderen, waarschijnlijk doordat het helpt het gewicht onder controle te houden en de spierkracht te behouden;
- impactsporten gepaard gaan met urineverlies tijdens de beoefening;
- er geen sterk bewijs is dat impactsport op zichzelf later in het leven blijvende incontinentie veroorzaakt.
Met andere woorden: sport legt een zwakte van de bekkenbodem bloot, meer dan dat hij die veroorzaakt. En die zwakte kan worden behandeld.
Wat te doen, zonder te stoppen met sporten
De bekkenbodem trainen als elke andere spier
Training van de bekkenbodemspieren is de eerstelijnsbehandeling bij stressincontinentie (NICE, 2019, Dumoulin et al., 2018). Voor wie sport, moet de training het volgende aanpakken:
- kracht, met maximale samentrekkingen die enkele seconden worden vastgehouden;
- snelheid, met korte, snelle samentrekkingen, om op de impact te reageren;
- uithoudingsvermogen, om tot het einde van de training vol te houden;
- coördinatie met de ademhaling en de buikspieren.
Een fysiotherapeut gespecialiseerd in de bekkenbodem kan de training beoordelen en aan uw sport aanpassen.
Aanspannen vóór de inspanning
De bekkenbodem vlak vóór een sprong, een tilbeweging of een hoestbui aanspannen vermindert bij veel vrouwen het urineverlies (Miller et al., 1998). Met oefening gaat deze samentrekking steeds automatischer.
De training tijdelijk aanpassen
- het aantal sprongen of het gewicht verminderen terwijl de bekkenbodem sterker wordt;
- de belasting geleidelijk verhogen;
- aan de ademhalingstechniek werken: vermijd bij elke tilbeweging persen met ingehouden adem;
- pauzes inlassen als het urineverlies vooral aan het einde van de training optreedt.
Andere maatregelen
- De blaas leegmaken vóór de training, zonder overdreven vaak naar het toilet te gaan.
- Normaal drinken: stop niet met water drinken om urineverlies te voorkomen.
- Vaginale hulpmiddelen voor tijdelijk gebruik kunnen helpen tijdens de activiteit, vooral bij wedstrijden (Lipp et al., 2014).
- Obstipatie behandelen, want die belast de bekkenbodem.
Weer gaan hardlopen na de bevalling
De bekkenbodem heeft tijd nodig om te herstellen na de zwangerschap en de bevalling. Richtlijnen voor zorgverleners adviseren in het algemeen minstens 3 maanden na de bevalling te wachten voordat u weer gaat hardlopen, na een fase van geleidelijk herstel met beweging met lage impact en bekkenbodemtraining (Goom et al., 2019). De gids Herstel van de bekkenbodem na de bevalling: week voor week beschrijft de fases in detail.
Signalen dat het misschien te vroeg is om weer impactsport te doen:
- verlies van urine of ontlasting;
- gevoel van druk of een «bal» in de vagina;
- pijn in het bekken of in het litteken;
- duidelijke scheiding van de buikspieren (diastasis recti).
Een beoordeling door een bekkenfysiotherapeut vóór het hervatten van impactsport wordt aanbevolen (Goom et al., 2019).
Wanneer u een arts raadpleegt
Hebt u bloed in de urine, een brandend gevoel bij het plassen, koorts of pijn in de lendenen, bel dan SNS 24 (808 24 24 24). Bij hevige, plotselinge bekkenpijn, bel 112.
In de Clínica Luxmed
Tijdens het consult gynaecoesthetiek beoordelen we het type urineverlies, de bekkenbodem en de aanwezigheid van verzakking, rekening houdend met de sport die u beoefent en uw doelen.
Op basis daarvan stellen we een plan op maat voor, gebaseerd op wat het wetenschappelijke bewijs ondersteunt, en we werken samen met bekkenfysiotherapie voor training die is afgestemd op uw sport.
Neem contact met ons op
De beoordeling is een gesprek, zonder verplichting. Vertel ons wat u zorgen baart en ons team antwoordt.
Dit artikel is bedoeld ter informatie en vervangt geen medische beoordeling. De resultaten verschillen van persoon tot persoon.
Veelgestelde vragen
Is het normaal om urine te verliezen bij hardlopen?
Het komt vaak voor, maar het is niet normaal en hoeft niet geaccepteerd te worden. In de meeste gevallen verbetert het met specifieke bekkenbodemtraining.
Waarom verlies ik urine bij springen als ik nooit kinderen heb gehad?
Herhaalde impact vraagt veel van de bekkenbodem. Ook jonge atleten zonder kinderen hebben urineverlies, vooral bij sporten met springen.
Moet ik stoppen met sporten?
Over het algemeen niet. Beweging heeft veel voordelen. Het doel is de bekkenbodem voor te bereiden op de sport, door de training zo nodig tijdelijk aan te passen.
Is CrossFit slecht voor de bekkenbodem?
Trainingen met veel sprongen en zwaar tillen vergroten de kans op urineverlies tijdens het sporten. Met techniek, opbouw en bekkenbodemtraining trainen veel vrouwen zonder urineverlies.
Wanneer kan ik na de bevalling weer gaan hardlopen?
De richtlijnen adviseren in het algemeen minstens 3 maanden, met daarvoor een geleidelijk herstel en, bij voorkeur, een beoordeling van de bekkenbodem.
Zijn verbanden voor urineverlies een oplossing?
Ze helpen om met het probleem om te gaan, maar behandelen het niet. Het loont de moeite een beoordeling en behandeling te zoeken.
Wetenschappelijke referenties 7
- Teixeira RV, Colla C, Sbruzzi G, Mallmann A, Paiva LL. Prevalence of urinary incontinence in female athletes: a systematic review with meta-analysis. Int Urogynecol J. 2018;29(12):1717-25. Artigo
- Bø K, Nygaard IE. Is physical activity good or bad for the female pelvic floor? A narrative review. Sports Med. 2020;50(3):471-84. Artigo
- Miller JM, Ashton-Miller JA, DeLancey JO. A pelvic muscle precontraction can reduce cough-related urine loss in selected women with mild SUI. J Am Geriatr Soc. 1998;46(7):870-4. Artigo
- National Institute for Health and Care Excellence. Urinary incontinence and pelvic organ prolapse in women: management (NG123). Londres: NICE; 2019. Guideline
- Dumoulin C, Cacciari LP, Hay-Smith EJC. Pelvic floor muscle training versus no treatment, or inactive control treatments, for urinary incontinence in women. Cochrane Database Syst Rev. 2018;10(10):CD005654. Revisão Cochrane
- Goom T, Donnelly G, Brockwell E. Returning to running postnatal: guidelines for medical, health and fitness professionals managing this population. 2019. Guideline
- Lipp A, Shaw C, Glavind K. Mechanical devices for urinary incontinence in women. Cochrane Database Syst Rev. 2014;(12):CD001756. Revisão Cochrane
Blijf ontdekken


