Mounjaro a wypadanie włosów: co wiadomo

Tak, wypadanie włosów jest opisanym działaniem Mounjaro (tirzepatydu) i innych zastrzyków odchudzających. W głównych badaniach klinicznych około 5% osób leczonych tirzepatydem zgłosiło wypadanie włosów, wobec około 1% osób otrzymujących placebo. W praktyce klinicznej liczby są podobne, a wypadanie wydaje się częstsze u kobiet.

W większości przypadków to nie lek atakuje włosy bezpośrednio. Szybka utrata masy ciała, mniejsze spożycie jedzenia i brak białka wywołują rozlane i przejściowe wypadanie zwane łysieniem telogenowym, takie samo jak po operacji bariatrycznej lub bardzo restrykcyjnej diecie. Zwykle jest odwracalne.

W tym przewodniku wyjaśniamy, co mówią badania, dlaczego tak się dzieje, jak długo trwa, jak zmniejszyć ryzyko i kiedy warto umówić wizytę. Jedna ważna zasada od razu: nie przerywać leczenia na własną rękę. Należy najpierw porozmawiać z lekarzem, który je przepisał.

Czym są Mounjaro i inne „zastrzyki odchudzające”

Tak zwane zastrzyki odchudzające to leki podawane we wstrzyknięciach, które naśladują hormony wytwarzane przez jelito po posiłkach. Zmniejszają apetyt, zwiększają uczucie sytości i spowalniają opróżnianie żołądka. Stosuje się je w leczeniu cukrzycy typu 2 i otyłości.

Są to leki wydawane na receptę. W badaniach klinicznych dotyczących otyłości tirzepatyd prowadził do średniej utraty około 15% do 21% masy ciała po około półtora roku, zależnie od dawki. Właśnie ta szybka i znaczna utrata masy ciała leży u źródła większości przypadków wypadania włosów.

Co mówią badania

Badania kliniczne z tirzepatydem (program SURMOUNT)

Źródło: Eli Lilly, informacja medyczna o badaniach SURMOUNT.

W badaniach w cukrzycy typu 2 (program SURPASS), w których utrata masy ciała jest mniejsza, wypadanie włosów było znacznie rzadsze: 13 na 5119 uczestników, czyli 0,25%. Producent podaje, że w badaniach nad kontrolą masy ciała wypadanie włosów wiązało się ze znaczną utratą masy ciała i może być przejściowe.

Badania w warunkach rzeczywistych

• GLP-1 ogólnie. Badanie obejmujące prawie 548 000 użytkowników leków GLP-1, porównanych z taką samą liczbą osób niestosujących tych leków, wykazało po 12 miesiącach o 40% większe ryzyko łysienia niebliznowaciejącego. Ryzyko łysienia telogenowego było o 76% większe, a rozpoznanego łysienia androgenowego o 64% większe. Ryzyko łysienia plackowatego nie wzrosło (Akiska et al., 2025).
• Tirzepatyd a semaglutyd. Badanie z 2026 r. porównało około 12 900 osób w każdej grupie. Po roku wypadanie włosów wystąpiło u 4,2% przy tirzepatydzie i 2,9% przy semaglutydzie. Nawet porównując osoby z taką samą utratą masy ciała, różnica się utrzymała (4,2% wobec 3,3%). U kobiet wartości wyniosły 5,4% i 3,6% (Marwaha et al., 2026).

Jak czytać te liczby

• Wypadanie włosów jest działaniem częstym, ale nie regułą: zdecydowana większość leczonych osób go nie zgłasza.
• Jest wyraźnie związane z ilością utraconej masy ciała, ale utrata masy ciała może nie wyjaśniać wszystkiego, zwłaszcza w przypadku tirzepatydu.
• Wzrost liczby rozpoznań łysienia androgenowego może odzwierciedlać predyspozycję, która staje się widoczna przy łysieniu telogenowym, a niekoniecznie nową chorobę.
• To badania obserwacyjne, które pokazują związki, a nie dowodzą przyczynowości. Badanie z 2026 r. nie ma jeszcze zidentyfikowanej publikacji w czasopiśmie.

Dlaczego się pojawia

Główny mechanizm: łysienie telogenowe

Włosy mają cykl: około 85% do 90% włosów rośnie, a 10% do 15% jest w spoczynku. Gdy organizm przechodzi „szok”, jak szybka utrata masy ciała, operacja, choroba lub poród, wiele włosów jednocześnie przechodzi w fazę spoczynku i wypada 2 do 4 miesięcy później. To łysienie telogenowe.

Przy zastrzykach może się nakładać kilka czynników:

• Szybka i znaczna utrata masy ciała. Organizm interpretuje ją jako okres niedoboru i oszczędza zasoby w strukturach nieistotnych, takich jak włosy.
• Znaczne ograniczenie jedzenia. Zmniejszenie apetytu jest celem leczenia, ale może zbytnio obniżyć ilość białka, żelaza, cynku i innych witamin.
• Nudności i wymioty, zwłaszcza na początku i przy zwiększaniu dawki, które jeszcze bardziej ograniczają jedzenie.
• Odwodnienie i zmęczenie, które nakładają się na stres organizmu.

Wspólne zalecenie z 2025 r. kilku północnoamerykańskich towarzystw żywieniowych i otyłości wymienia wypadanie włosów jako jedno z możliwych następstw niewystarczającego spożycia białka, witamin i minerałów podczas leczenia tymi lekami (Mozaffarian et al., 2025).

Porównanie z operacją bariatryczną

Wypadanie włosów po operacji leczącej otyłość jest bardzo dobrze znane i pomaga zrozumieć, co dzieje się przy zastrzykach. Metaanaliza 18 badań wykazała wypadanie włosów u 57% operowanych, częstsze w pierwszym roku i u młodszych osób. Osoby z wypadaniem miały przeciętnie niższy poziom cynku, ferrytyny i kwasu foliowego (Global Bariatric Research Collaborative, 2021). Wypadanie zwykle zaczyna się 3 do 4 miesięcy po operacji, trwa średnio 5 do 6 miesięcy i nie pozostawia trwałego łysienia (Smolarczyk et al., 2024).

Zastrzyki powodują utratę masy ciała zwykle wolniejszą niż operacja, co pomaga wyjaśnić, dlaczego wypadanie jest rzadsze.

Czy lek może mieć własny wpływ?

Jeszcze nie wiadomo. Fakt, że tirzepatyd powoduje więcej wypadania niż semaglutyd nawet przy podobnej utracie masy ciała, sugeruje, że mogą istnieć inne czynniki, ale badania nie wyjaśniają jeszcze mechanizmu. Receptory tych hormonów występują w wielu tkankach, a badania trwają.

Gdy wypadanie ujawnia coś innego

Łysienie telogenowe może uwidocznić łysienie androgenowe, które dopiero się zaczynało, zwłaszcza u kobiet z wywiadem rodzinnym lub w menopauzie. Otyłość i zespół policystycznych jajników, częste u osób stosujących te terapie, również wiążą się z tym rodzajem wypadania. W takich przypadkach wypadanie nie ustępuje całkowicie samo i może wymagać leczenia.

Kiedy się zaczyna, jak długo trwa i czy ustępuje

W łysieniu telogenowym mieszki nie są niszczone. Dlatego wypadanie jest zwykle odwracalne. Pierwsze objawy powrotu to krótkie, sterczące włosy na linii czoła i szczycie głowy.

Jeśli wypadanie przedłuża się ponad 6 miesięcy, jeśli włosy stają się cieńsze w określonym miejscu lub jeśli nie ma odrostu, ważna jest ocena: może występować niedobór do uzupełnienia lub współistniejące łysienie androgenowe.

Jak zmniejszyć ryzyko i nasilenie wypadania

1. Białko w każdym posiłku

To najważniejszy punkt. Przy zmniejszonym apetycie białka zwykle brakuje najpierw. Należy zaczynać każdy posiłek od białka, a dopiero potem dodatki.

• Dobre źródła: ryby, kurczak, indyk, jajka, jogurt grecki lub skyr, twaróg, rośliny strączkowe, tofu.
• Gdy apetyt jest mały: małe i częste porcje, jogurty proteinowe, jajka na twardo, zupy z roślinami strączkowymi lub rozdrobnioną rybą.
• Odpowiednia ilość zależy od masy ciała, wieku i aktywności fizycznej; powinna być ustalona z lekarzem lub dietetykiem prowadzącym leczenie.

Więcej szczegółów w artykule Schudnąć bez utraty włosów: białko i składniki odżywcze.

2. Kontrolować mikroskładniki

Wspólne zalecenie z 2025 r. wskazuje żelazo, witaminę D i wapń jako składniki wymagające kontroli i, gdy to konieczne, suplementacji w trakcie leczenia (Mozaffarian et al., 2025). Uwagi wymagają też cynk, witamina B12 i kwas foliowy, zwłaszcza po operacji bariatrycznej lub przy przyjmowaniu metforminy.

Prosty preparat multiwitaminowy może być przydatny, gdy je się mało, ale należy unikać suplementów „na włosy” z wysokimi dawkami witaminy A, selenu lub biotyny: nadmiar może nawet powodować wypadanie, a biotyna biotyna zafałszowuje badania.

3. Zrównoważone tempo utraty masy ciała

Dawka jest zwiększana stopniowo z jednego powodu: aby dać organizmowi czas na adaptację. Stosowanie się do schematu lekarza, bez przyspieszania na własną rękę, i zgłaszanie uporczywych nudności lub wymiotów pomaga unikać okresów, w których prawie się nie je.

4. Ćwiczenia siłowe

Trening siłowy, dwa do trzech razy w tygodniu, pomaga zachować masę mięśniową podczas utraty wagi i jest zalecany w trakcie tych terapii. Zdrowszy skład ciała służy też całemu organizmowi.

5. Badania przed leczeniem i w jego trakcie

Wykonanie badań na początku i kilka miesięcy później pozwala wykryć niedobory, zanim włosy je ujawnią:

• morfologia i ferrytyna;
• witamina D;
• witamina B12 i kwas foliowy;
• cynk, w wybranych przypadkach;
• czynność tarczycy, jeśli wypadanie jest znaczne lub występują inne objawy.

Dowiedz się, o co prosić, w artykule Badania przy wypadaniu włosów: o co poprosić.

6. Dbać o włosy delikatnie

Dopóki wypadanie jest aktywne: luźne fryzury, mniej ciepła z suszarek i prostownic, łagodny szampon i cięcie dodające objętości. Mycie nie zwiększa wypadania; usuwa tylko włosy, które i tak miały wypaść.

Czy powinnam lub powinienem przerwać leczenie?

W większości przypadków nie jest to konieczne. Wypadanie w łysieniu telogenowym jest przejściowe, a korzyści zdrowotne z leczenia, gdy jest ono właściwie wskazane, są ważne. Nagłe odstawienie również nie hamuje wypadania, które już się rozpoczęło, ponieważ włosy, które mają wypaść, weszły w spoczynek miesiące wcześniej.

Decyzję należy zawsze podejmować z lekarzem, który przepisał lek. Wspólnie można ocenić:

• dostosować dawkę lub tempo zwiększania;
• wzmocnić dietę i uzupełnić niedobory;
• skierować na konsultację żywieniową;
• leczyć wypadanie równolegle, gdy współistnieje łysienie androgenowe.

Inne przyczyny do wykluczenia

Nie każde wypadanie pojawiające się w trakcie leczenia jest przez nie spowodowane. Warto wykluczyć:

• problemy z tarczycą;
• niedobór żelaza, zwłaszcza u kobiet z obfitymi miesiączkami;
• inne leki rozpoczęte w tym samym czasie;
• stres, niedawna choroba, operacja;
• zmiany hormonalne, jak menopauza lub zespół policystycznych jajników;
• wcześniejsze łysienie androgenowe.

Uwaga o produktach bez recepty: zastrzyki kupione poza obiegiem aptecznym, bez recepty lub o wątpliwym pochodzeniu mogą nie zawierać tego, co deklarują, i wiążą się z poważnym ryzykiem dla zdrowia. Należy stosować wyłącznie leki przepisane i wydane w aptece.

Kiedy zgłosić się do lekarza

W Luxmed konsultacja z zakresu medycyny włosów ocenia przyczynę wypadania za pomocą trichoskopii i, gdy jest to wskazane, badań laboratoryjnych oraz współpracuje z lekarzem prowadzącym leczenie otyłości lub cukrzycy.

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje opieki Państwa lekarza. Nie należy zmieniać ani odstawiać żadnego leku bez zalecenia lekarza.

Najczęstsze pytania